• No Products in the Cart
Marina de Haan
0
  • No Products in the Cart

‘Ik zat diep in de put en wilde niet meer leven’

  • Marina
  • jun 17, 2016

In een fractie van een paar seconden kan je leven 180 graden draaien. Henk maakte dat meer dan eens mee. De eerste keer was het moment dat hij zich schuldig maakte aan “het delict”, zoals hij die dag zelf omschrijft. Na het delict belandde hij negen jaar in de gevangenis. In de isoleercel veranderde zijn leven nogmaals radicaal. “Ik zat toen heel diep in de put en wilde eigenlijk iedere dag mijn leven benemen.” Op dat moment greep Jezus Christus echter in. “Doordat ik Hem heb leren kennen is mijn leven beter geworden.”

Henk (61) zit op de bank in zijn tijdelijke onderkomen. Hij drinkt koffie, eet een koekje en vertelt rustig zijn hele verhaal. Hij groeide op in een groot gezin, verloor zijn vader toen hij vijftien jaar was. Hij kreeg als opdracht om goed voor moeders en zijn broers en zussen te zorgen. Naast het zorgen voor zijn familie, ging hij helemaal op in zijn werk als autotechnicus. “Tot mijn vijftigste heb ik dat volgehouden. Ik heb altijd alleen gewoond in dezelfde straat als mijn broer en zus. Het was allemaal heel harmonieus.”

Toen zijn moeder overleed kwam zijn leven echter in een neergaande spiraal terecht. “Zij was echt mijn maatje. Bij haar kon ik mijn verhaal kwijt. Toen zij er niet meer was ben ik op zoek gegaan naar een vriendin. Ik kwam erachter dat vrouwen mij saai vonden”, zegt hij eerlijk. “Dus trok ik de stoute schoenen aan en bezocht ik een prostituee. Ik leerde haar steeds beter kennen. Ze was altijd heel vriendelijk en werd later een soort vriendin van mij. Ik had toen geen idee dat ze enorm verslaafd was aan cocaïne. Onbewust kwam ik in aanraking met die wereld en raakte ik zelf ook verslaafd.”

Twee jaar lang was Henk drugsverslaafd. Volgens zijn broer heeft hij dertig tot veertig duizend (in die tijd nog) gulden aan cocaïne opgemaakt. Hij gebruikte dagelijks twee gram, soms zelfs meer. “Mijn lichaam wilde alleen maar meer. Je mergelt jezelf gewoon uit.” In de gevangenis kickte hij cold turkey af. “Dat was behoorlijk zwaar. Maar ook wel weer goed, want mijn lichaam werd volledig ontgift.”

Ontploffing
Henks helderblauwe ogen turen naar buiten als hij over de dag dat het delict gebeurde vertelt. “Ik heb onder invloed van cocaïne iets gedaan wat ik nooit had moeten doen. Als de deksel altijd dicht is, dan ontploft die een keer”, vertelt Henk. Dat is dan ook op die bewuste dag gebeurd. Hij nam de verantwoordelijkheid in eigen hand en gaf zichzelf direct aan. De eis was twaalf jaar, maar uiteindelijk gaf de rechter hem negen jaar. “Na het delict hield ik niet meer van mezelf. Ik wilde niet meer leven. Ik dacht echt dat ik de duivel op zich was.”

Hij zat in drie verschillende gevangenissen. Daar werd geconstateerd dat Henk het syndroom van Asperger heeft en altijd al leidde aan autisme. In de gevangenis bracht Henk twee maanden dagelijks 23 uur per dag in een isoleercel door. “Ik was toen echt doorgedraaid. Ik dacht dat de isoleercel het levende grafmonument was waar ik nooit meer uit zou komen.” De isoleercel is een kale ruimte waar niets staat, behalve een bank. “Zelfs het wc-papier word je aangereikt, omdat de bewaarders bang zijn dat je jezelf iets aandoet.” Af en toe mocht Henk naar buiten om lucht te happen.

Op een avond kreeg hij een Groot Nieuws Bijbel van één van de bewaarders. “Ik begon in Genesis te lezen die avond. Plotseling stond er een meneer voor mijn bank. Ik had zoiets van: wat moet die gast nou, hebben ze hem binnengelaten of wat? De hele boel was nog op slot. Toen zei Hij tegen me: Ik heb vele schapen teruggebracht, Ik ga jou ook terugbrengen. Wil je Mij volgen? Ik zei ‘ja’.” Pas de volgende dag besefte Henk wie daar in zijn cel stond. “Het was Jezus! Er kwam een hele rust over me heen. Ik voelde me van de poorten van de hel weggetrokken. Jezus wilde mij vergeven. Dat vond ik zo mooi.”

Vanaf die bijzondere ontmoeting begon het leven van Henk weer kleur te krijgen. Ook de bewaarders zagen verandering. Die vriendelijke, hulpvaardige man, die Henk was voor zijn drugsverslaving, deed weer zijn intrede. Twee dagen later zat hij weer op een normale afdeling en kreeg hij leuke klussen in de gevangenis. Van reiniger tot koster en redacteur van de bajeskrant. Henk was overal voor in.

Vergeven
Het leven van Henk veranderde drastisch toen Hij Jezus op zijn 54ste ging volgen. “Het Evangelie betekent heel veel voor mij. Het bloed van Jezus vloeide aan het kruis voor mijn vergissingen. Ik blijf wel spijt van die daad houden, maar ik weet dat ik vergeven ben. Ik kan mezelf nu ook langzaam vergeven. Maar vergeten zal ik het nooit.” Henk draagt het evangelie graag uit naar anderen. “Jezus bestaat écht. Hij is in mijn leven gekomen en ik voel me nu voor het eerst fantastisch.”

Veranderen is mogelijk, weet Henk. “Ik ben een totaal ander persoon geworden. Ik besef nu dat ik autisme heb en ik word daar ook voor behandeld.” Henk leeft nu niet langer als verslaafde, altijd verlangend naar meer drugs. “Nadat ik Jezus leerde kennen is de zucht naar cocaïne voorgoed verdwenen.”
Zijn geloof heeft hem gered. “Ik was eigenlijk een saaie man. Iemand die dagelijks hetzelfde ritme van wonen, werken en slapen volgde. Nu ga ik iedere zondag naar de kerk, waar ik meehelp als geluidsopname technicus. Ik put veel kracht uit de preken en bid vaak. De eerste regels van het Onze Vader heb ik als een soort mantra in mijn hoofd zitten. Gebed is krachtig!”

Ervaringsdeskundige
Henk zet zich in als ervaringsdeskundige voor de maatschappij. Vanuit verschillende organisaties krijgt hij de mogelijkheid om zijn verhaal te delen om zo iets terug te geven aan de samenleving. “Het draadje is maar zo dun”, zegt hij terwijl hij zijn duim en wijsvinger een paar centimeter van elkaar houdt. “Door mijn verhaal te vertellen hoop ik mensen te waarschuwen. Je kan maar beter op het rechte pad blijven en zorgen dat je de Heer ontmoet of op zoek gaat naar Hem. Want dan maakt je leven een positieve ontwikkeling”, vertelt hij gepassioneerd. “Ik hoop dit nog heel lang te mogen doen.”

Wilde Henk eerst geen dag vooruit kijken, nu doet hij niet anders. Hij werkt drie dagen in de week in de zeilhandelsvaart en krijgt binnenkort zijn eigen woning. Henk heeft geleerd dat elke dag telt. “Elke dag komt de zon opnieuw op. Elke dag is een nieuw begin. Hoe je je dag ook eindigt, morgen is weer een nieuwe dag met nieuwe kansen.”

Bron: Kracht om te veranderen

YOU MIGHT ALSO LIKE