• No Products in the Cart
Marina de Haan
0
  • No Products in the Cart

De verbeelding prikkelen

  • Marina
  • mrt 10, 2020
Villa Dark Rosie

Vier muzikanten. Vier achtergronden. Eén avontuurlijke muziekvorm. De Noord-Hollandse band Dark Rosie wandelt maar al te graag buiten de gebaande muziekpaden.

“Niet dat we zomaar de wildernis in gaan hoor”, zegt bassist Vincent Lamers. “Onze nummers zijn een mix van allerlei stijlen. Zo maken we onze eigen muziek.”

De Noord-Hollanders noemen zich nog even Dark Rosie, tot de albumrelease van ‘Ook maar een mens’ op 21 maart in Haarlem. Daarna gaat het viertal door als Villa Rosie. Een bewuste keus. “Dark Rosie kan associatie hebben met een metal gitaarbandje en dat zijn we helemaal niet”, vertelt Lamers. “Eerder zongen we vooral in het Engels. Onze liedjes waren ook donkerder, over hoe zwaar het leven wel niet was.”

Verhalen
Nu maakt de band ‘Nederchansons’ over de verschillende facetten van het leven. “Licht, zwaar of er tussenin. We doen dat niet in het Frans, maar in het Nederlands.” Er is nu dus voldoende uptempo muziek te beleven. “Het gaat meer over alle kanten van het leven. Over verhalen die ons raken of iets dat in ons leven gebeurt. Het gaat niet alleen over mensen die doodgaan, maar ook bijvoorbeeld over katten.”

De beeldspraak van Villa Rosie sluit daar beter bij aan. “Villa Rosie is als een huis met verschillende kamers. Iedere kamer heeft zijn eigen verhaal. Net zoals onze liedjes eigen verhalen vertellen”, zegt Lamers, die ook vakdocent muziek in het speciaal onderwijs is.

De band bestaat al zo’n vijftien jaar, maar vijf jaar in de huidige formatie. Naast Lamers (54) bestaat de groep uit zangeres en accordeonist Miranda Zuurbier (46), gitarist Michel de Wit (30) en Mark Minnema (56), die alles met snaren bespeeld, van gitaar en mandoline tot steelguitar. “Je kan wel zeggen dat we op elkaar ingespeeld zijn.”

Avontuurlijk
De muziekvrienden complementeren elkaar. “Ik ben erg van de Cubaanse ritmes, die zijn fijn om te spelen. De kenner zal die ritmes in onze muziek herkennen. Michel houdt ervan om flamenco te spelen, dus dat zit veel in zijn solo’s. Miranda laat af en toe de Argentijnse tango via haar accordeon klinken. Mark speelt onder meer slide gitaar. Ik heb nog nooit slide gitaar in de flamenco, tango of Cubaanse muziek gehoord, maar wij hebben dat wel. Dat maakt het zo eigen. Dat maakt het avontuurlijk.” Daarnaast zitten ook invloeden van de pop, blues, klassiek en jazz in de muziek.

De basis voor de Nederchansons is verbeelding en herkenning. “Het doel is om liedjes zo te maken dat het herkenbaar is, maar niet plat. We willen de verbeelding van de luisteraar prikkelen”, vervolgt Lamers. “We willen dat mensen de liedjes luisteren en hun eigen verhaal eraan koppelen.”

Verval
Zo schreef Lamers een lied over de Haarlemse wijk Schalkwijk waar hij eind jaren zeventig, begin jaren tachtig opgroeide. “Ik schreef hoe de wijk zich in mijn tijd ontwikkelde. Dat hoeft voor de luisteraar niet per se over Schalkwijk te gaan, dat kan bijvoorbeeld ook over een wijk in Uitgeest of IJmuiden gaan. Als je het nog hoger tilt, dan gaat het lied over verval in het leven.”

De lichtzinnige verhalen krijgen ook voldoende aandacht. “Miranda en ik hebben allebei een liedje over een kat gemaakt. Miranda had een aardige, ik had een rotkat. Je moet het vooral ironisch zien, want ik eindig het nummer met de vraag: ‘Waarom voelt mijn schoot zo koud’. Ik vind enige kwinkslagen nooit verkeerd.”

 

Bron: Noordhollands Dagblad, februari 2020
Foto PR

YOU MIGHT ALSO LIKE