• No Products in the Cart
Marina de Haan
0
  • No Products in the Cart

Na dertig jaar eindelijk een Nederlands paspoort: ‘Dit paspoort is de sleutel om verder te leven’

  • Marina
  • jul 13, 2020
Foto Heleen Vink

Ze woont al sinds haar zestiende in Nederland, maar heeft donderdag pas haar Nederlandse paspoort bij de gemeente Heemskerk in ontvangst genomen. Het geluk van Aziza Bouhjar kan niet op. ,,Heerlijk. Wat ben ik blij dat ik eindelijk Nederlander ben.”

Het is donderdagochtend 10.18 uur als de van origine Marokkaanse Aziza (48) het stadhuis van Heemskerk binnenkomt. De afspraak om haar paspoort op te halen is twee minuten later. ,,Ik heb geen idee hoe dit gaat, ik maak dit voor het eerst mee”, zegt ze licht gespannen.

Ze haalt haar verblijfsvergunning en afhaalbewijs van de gemeente uit haar tas. Als de baliemedewerker haar paspoort overhandigt, springen bij Aziza de tranen in haar ogen. ,,Ja, ik krijg het.”

Brabant
De reis naar dit moment ging niet van een leien dak. Het is een intens en lang verhaal. Jaren geleden vertelde ze in deze krant hoe ze als vijftienjarige uitgehuwelijkt werd aan een Nederlandse Marokkaan. Een jaar later verhuisde ze van Marokko naar Brabant.

Al gauw ging het mis. Mishandeling, gedwongen abortus. Ze liep weg. Terug naar Marokko was geen optie. Ze begon te zwerven door de straten van de hoofdstad, alvorens ze in Heemskerk neerstreek. Ze kreeg lichamelijke en psychische klachten. In 2006 kreeg ze de ziekte lupus, een ernstige vorm van reuma, waar ze nu ook nog last van heeft. ,,Ik heb flinke pech gehad.”

Het duurde twintig jaar voordat ze een verblijfsvergunning kreeg. ,,De IND heeft fouten gemaakt”, stelt Aziza. ,,Daarom duurde het zo lang. Ik wil graag dat ze aantonen dat ze fout zijn. Maar een sorry heb ik nooit gehoord. Ik leef verder, maar het blijft toch in je achterhoofd. Ik ben slachtoffer van twintig jaar.”

Stress
Een proces van eindeloze procedures en rechtszaken volgde. ,,Het heeft me veel geld gekost. En veel stress en spanning.” Van lupus heeft ze nog regelmatig last. Een paar jaar geleden werd ze opgenomen in het Rode Kruis Ziekenhuis, daarna overgeplaatst naar een ziekenhuis in België. ,,Ik lag in coma, was bijna dood. Ik heb zoveel meegemaakt.”

Ze wordt bij het ophalen van haar paspoort vergezeld door goede vrienden Jan Henneman en Elisabeth, die om privéredenen niet met haar achternaam in de krant wil. Aziza: ,,Als Elisabeth er niet was geweest, dan was ik weer op straat beland. Zij betekent alles voor mij. Alles. Ze is mijn moeder, vriendin, zus. Ze heeft mijn leven gered.” Naast haar vriendschap met Elisabeth heeft ze een rotsvast vertrouwen in Allah. ,,Hij heeft me door alle narigheid heen gesleept.”

Sleutel
Nu wil Aziza alleen maar vooruit kijken. Maar klaar met strijden is ze nog niet. ,,De gemeente heeft mijn uitkering al bijna een jaar geblokkeerd. Er worden steeds fouten gemaakt. Ik hoop dat binnenkort alles goed komt.” Ze droomt van een opleiding visagie volgen en een baan vinden. Ook wil ze een boek schrijven met haar verhaal. ,,Dit paspoort is de sleutel om verder te leven.”

Bron: Noordhollands Dagblad, juli 2020
Foto: Heleen Vink

YOU MIGHT ALSO LIKE