• No Products in the Cart
Marina de Haan
0
  • No Products in the Cart

Marina de Haan maakte zeven portretten over orgaandonatie en dit is wat zij leerde | Column

  • Marina
  • nov 19, 2020

’Goedemorgen Marina, ik ben de vrouw van Joachim. Hij is gisterochtend overleden.’ Het is een donderdag als ik op mijn vrije dag mijn werk-e-mail check en deze woorden lees.

Ik lees ze opnieuw. En opnieuw. Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik ben in shock, ik kan het niet bevatten.

Een week eerder zat ik nog bij Joachim aan de groene thee. We spraken honderd uit over de nier die hij als tiener van zijn vader kreeg, over zijn screening voor een donorhart en over zijn mooie familie. Een dappere vrolijke man. En nu… nu is hij er niet meer. Ik heb er nachten slecht van geslapen.

Noodzakelijk
Een paar maanden geleden had ik het idee om een serie portretten te maken over mensen die leven met een donororgaan of met donorweefsel. Het donorschap is voor veel mensen een ver-van-ons-bed-show, daarom wilde ik het een gezicht geven. Ik had er geen enkel moment bij stilgestaan dat een van de geïnterviewden zou komen te overlijden. Het benadrukt op vreselijke wijze hoe noodzakelijk donorschap is en waarom het belangrijk is om erover te praten.

Samen met fotograaf Heleen heb ik zeven verschillende mensen uit onze regio gesproken. Bijzondere gesprekken over de betekenis van het leven, maar ook over de dood. Wat ik vooral van de geïnterviewden leerde, was dat ze allemaal genieten van de kleine, gewone dingen in het leven.

Adem
Zij weten hoe het is om plotseling ziek te worden. Doodziek. Om te vechten voor hun leven. Zij maken daarom van ieder moment het mooiste moment. Zij zijn veerkrachtig en leven hun beste leven. Niet wachten totdat alles perfect is. Nee, nu leven, want voor je het weet is het voorbij.

Joachim deed dat ook. Hij vierde ieder succesmoment. En dat is precies wat ik ook ga doen: Het leven vieren, altijd. Tot mijn laatste adem.

YOU MIGHT ALSO LIKE