• No Products in the Cart

Emotionele gevolgen coronacrisis zijn enorm, weet geestelijk verzorger Dave Wijker van het Rode Kruis Ziekenhuis: ’Steeds meer gevoelens van eenzaamheid, angst en uitputting’

  • Marina
  • feb 24, 2021
Dave Wijker

De emotionele gevolgen van de coronacrisis zijn enorm: Nederlanders zijn depressief, eenzaam, angstig en uitgeput. Uit de eerste hand ziet geestelijk verzorger Dave Wijker dat gebeuren vanuit het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk. „Gezondheid is nu het belangrijkste in het leven. Dat botst met datgene wat het leven mooi maakt: onze sociale contacten.”

Wijker spreekt zelfs van een massale existentiële crisis. „Corona is enorm isolerend”, legt de Beverwijker uit. „Ik vraag vaak aan patiënten: Wat maakt het leven mooi? Dan antwoorden ze met de kinderen, kleinkinderen en vriendschappen.”

„Sociale contacten en gezondheid kunnen elkaar alleen momenteel niet verdragen. De gezondheid is nu het allerbelangrijkste. Er wordt alles gedaan om de gezondheidszorg zoveel mogelijk vrij te houden van code zwart. Wat volledig te begrijpen is. Maar dat kost enorm veel aan de andere kant die zo existentieel belangrijk is.”

Dilemma

Het lijkt een duivels dilemma: contact met geliefden doet ieder mens goed, maar is vanwege de aanhoudende coronamaatregelen zeer beperkt mogelijk. „Mensen worden er depressief van. Burgemeesters hebben onlangs aandacht gevraagd voor jongeren, maar de maatregelen zijn voor iedereen moeilijk. Dit raakt iedereen”, weet de geestelijk verzorger.

Ook bij mensen die hij thuis bezoekt, ziet hij de eenzaamheid. „Mensen hebben geen contact met anderen, er is niets, de dagen zijn lang. Ze kunnen niet met iemand anders ergens een kopje koffie gaan drinken. Dat is heel moeilijk.”

Wijker (56) werkt nu zes jaar in het Beverwijkse ziekenhuis als algemeen geestelijk verzorger. Samen met Ben Rumping voert hij dagelijks gesprekken met patiënten en het medisch personeel. De vraag naar consulten over zingeving groeit. Wijker biedt vooral een luisterend oor. „Het is geen therapie, wij zijn geen psychologen. De patiënt hoeft niet van A naar B. Mensen mogen met ons praten over wat hen bezighoudt. Ik probeer ze vervolgens over hun eigen veerkracht, hoop en vertrouwen te laten vertellen.’’

Hartverscheurend

De meeste mensen die hij spreekt behoren tot de risicogroep. Maar ook jongere mensen worden met covid opgenomen en verschillende collega’s zijn ziek geweest. „Mensen hebben echt maanden nodig gehad om te herstellen.”

Vaak gaat het in de, soms hartverscheurende, gesprekken over de pandemie. „Ik spreek zowel mensen die corona hebben als die het niet hebben. De mensen hier zijn ziek. Bij hen heerst vooral angst om nog zieker te worden door covid. Er zijn mensen die maanden niet van huis zijn geweest, hun partner is alleen naar buiten gegaan om boodschappen te doen en dan hebben ze toch corona gekregen.’’

,,Of ouderen die hun kinderen al een jaar niet meer hebben aangeraakt en hun kleinkinderen niet meer hebben geknuffeld. Ze hebben hen alleen op afstand gezien.”

„Wat ik ook vaak hoor, is de manier waarop patiënten overrompeld zijn door het virus. Dat ze gezond en sportief waren en snel veranderen in iemand die stik benauwd op bed ligt en niets meer kan.”

Boosheid

Op die momenten klinkt in het ziekenhuis een geluid van boosheid. „Mensen zijn boos vanwege anderen die zich niet aan de maatregelen houden, zoals een feest in het Amsterdamse Vondelpark. Daar reageren ze op: Hoe halen ze het in hun hoofd, ze moesten eens weten.”

Wijker ziet een vermoeidheid optreden. „Niet in de zin van: laten we met alle maatregelen ophouden, want het levert ons niets op. Meer van: laten we ons er juist allemaal aan houden, want dan is het virus sneller weg. Als je de crisis nu ontkent en doorgaat met wat het leven mooi maakt, dan neem je een besluit voor anderen. Als je ziek wordt, heb je zelf de gezondheidszorg nodig. Als je niet ziek wordt, maar het virus wel doorgeeft, belast je iemand anders met jouw keuze.”

Het is deze week een jaar geleden dat de eerste coronapatiënt in Nederland is opgenomen. Na een jaar heeft het medisch personeel het nog altijd erg zwaar, weet Wijker. Van artsen en verpleegkundigen die op de covid-afdelingen van het ziekenhuis werken tot ic-medewerkers en collega’s die op andere afdelingen werkzaam zijn. „Ze lopen af en toe echt op hun tandvlees. Verpleegkundigen zeggen vaak: Het houdt niet op. Soms gaan er vier mensen op een afdeling in een week dood. Dat is hartstikke zwaar. Als zij dan lezen dat het hele virus ontkend wordt, dan denken ze ook: hoe haal je het in je hoofd?”

Verlichting

Het lijkt soms een tunnel zonder eind, maar een uitweg is er volgens de geestelijk verzorger wel degelijk. „We moeten doorgaan met het vaccinatieprogramma, dat zal soelaas bieden”, verwacht Wijker die gevaccineerd is. „De aanpak van de ziekte is nu ook veel beter dan aan het begin. Dat zal zich verder blijven ontwikkelen. Ik heb vertrouwen in de wetenschap. We weten niet wanneer, maar uiteindelijk komt er echt verlichting.”

Geestelijke verzorging

De geestelijk verzorgers van het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk zijn er om met patiënten en/of naasten te praten: van mens tot mens. Zij zijn er voor iedereen, welke levensovertuiging of culturele achtergrond de patiënt ook heeft. Ook staan ze klaar voor het medisch personeel.

“We tonen begrip en vragen waar gevoelens van bijvoorbeeld teleurstelling of boosheid vandaan komen. We geven erkenning aan het gevoel. Het mag er zijn”, vertelt Dave Wijker. “Soms zou ik willen dat ik het kon oplossen, maar dat kan ik niet. Ik kan mensen wel de gelegenheid geven hun hart erover te luchten.”

Bron: Noordhollands Dagblad, februari 2021
Foto: Ronald Goedheer

YOU MIGHT ALSO LIKE