• No Products in the Cart

Graceland Festival gaat door als een groot feest, een ‘bevrijding’. ‘Dit festival is mijn thuis’

  • Marina
  • aug 27, 2021
Graceland Festival

Het progressief-christelijke Graceland Festival is voor artiesten, bezoekers en vrijwilligers een ‘bevrijding’. ‘Na anderhalf jaar thuiszitten, mogen we weer.’

Terwijl veel festivals niet doorgaan vanwege de coronarestricties, is het de organisatie van het Graceland Festival met lef en moed gelukt een festival neer te zetten. Weliswaar met geplaceerde concerten en optredens en zonder overnachting. Maar voor programmeur Rikko Voorberg maakt dat niet uit. Trots en dankbaar loopt hij over het festivalterrein van Scoutinglandgoed Zeewolde. ‘Jongens, dit hebben we voor elkaar gebokst’, glundert hij.

Op het progressief-christelijke festival zijn optredens van onder meer Typhoon, Shirma Rouse en The Bowery. Naast muziek is er ook (klein)kunst en zijn er workshops en eerlijke gesprekken over geloven en rouw. Zo spreekt journalist en religiewetenschapper Pauline Weseman over haar zoektocht naar God toen haar man jaren geleden overleed aan kanker.

Het thema van het festival dit jaar is ‘het grote feest’. Vorig jaar was het nog ‘de grote stilte’. De stilte is nu doorgetrokken naar feest vieren, zegt Voorberg. ‘Maar we slaan verdriet zeker niet over. Er is hier ruimte voor kwetsbaarheid en pijn.’

vieren en rouwen

Dat is precies wat Tineke Bethlehem waardeert aan Graceland. Naast het hoofdpodium, waar op dat moment de internationale singer-songwriter Nani optreedt, legt ze de laatste hand aan het kunstwerk ‘dit jaar vier ik’ en ‘dit jaar rouw ik’. Bezoekers pakken een kwast en schrijven op wat – en vooral: wie – ze vieren, en waar ze over rouwen. Mensen vieren het weerzien van vrienden, de vrijheid om zichzelf beter te leren kennen, het afsluiten van een therapiesessie. Er wordt gerouwd om onder meer de klimaatcrisis.

‘We zijn blij dat we met elkaar zijn; er is ruimte om te vieren’, vertelt Bethlehem. ‘Maar we mogen ook rouwen. Veel mensen hebben moeilijke jaren gehad door corona. Ik vind het mooi dat daar plek voor is. Alle rouw is een stuk persoonlijke groei.’ Ze is een minuut stil. ‘Graceland is mijn thuis, het is een familiefeest.’

In de boekhandel speldt Sifra Timmermans een roze viltje op de broek van haar linkerkuit. ‘Red de aardkloot’, staat in grote zwarte letters op het viltje. Het is een paar minuten voordat de sessie ‘Christian Climate Action’ begint. ‘Het voelt vrij om weer op een festival te zijn. Voor corona was dit het laatste festival waar ik naar toe ging.’ Nu is ze er weer, en bezoekt ze, samen met haar man Laurens Bliek, een bijeenkomst over het klimaat. ‘Ik denk dat we als mens een verantwoordelijkheid hebben. Vanuit menselijk perspectief, maar zeker ook vanuit christelijk perspectief.’

hippie-festival

Antoni van Dijk (51) vindt het iets te veel een jaren zeventig hippie-festival. ‘Het is meer vermaak en entertainment dan gesprek’, vindt Van Dijk. ‘We komen uit de lockdown. De kerk heeft op zijn gat gelegen, hoe ga je kerk-zijn weer oppakken? Daar had ik hier gesprekken over verwacht’, zegt zijn vrouw Liesbeth.

Het vierdaagse festival – dit weekeinde en een extra dag in januari – trekt dagelijks zo’n duizend bezoekers. Ze zitten aan lange picknicktafels, loungen op klassieke banken en stoelen en drinken goede koffie. Laura van Lawick (31) en Martina van den Bosse (38) uit Amersfoort zitten koninklijk op een grote roze bank midden op het terrein. Ze drinken cappuccino’s uit Graceland-bekers. ‘De festivalsfeer zit er goed in’, zegt Van Lawick.

Dit is hun eerste festival sinds het coronavirus uitbrak. ‘Ik vind het bevrijdend’, zegt Van den Bosse. ‘We zijn een stel; het is fijn dat daar ook ruimte voor is.’

Een goed feest vier je met iedereen die er is, vertelt Voorberg. ‘We denken over de grenzen heen van hokjes en vakjes.’ Dat is ook te lezen op het welkomstgedicht van het festival. Na de witte letters ‘graceland’ is die tekst het eerste wat bezoekers zien. ‘Aan hen die het duister kleuren zodat het duister hen niet kleurt’, staat er onder meer. ‘Welkom thuis. Blijf nog even.’ Dat is wat Graceland volgens bezoekers en artiesten siert: dit is een veilige plek waar iedereen welkom is.

eigen arrangementen

Voor de muzikanten van The Creative Collective Trio voelt het ‘surreëel’ om weer voor publiek op te treden. Zij zijn vrijdagochtend om tien uur de eerste muzikale act van het festival. ‘We hopen ons hart te laten spreken door de muziek’, zegt pianist Jan Willem van Delft, die daarna bijna een uur met zijn ogen dicht speelt.

De vrienden spelen instrumentale liederen, met eigen arrangementen: ‘U maakt ons één’, ‘In Christ alone’, ‘Mijn Jezus, ik houd van U’. Bezoekers bewegen zittend heen en weer op de houten banken, maar vooral op de rustgevende melodieën. Drummer Jeroen van Santen: ‘Na anderhalf jaar thuis zitten, mogen we weer.’

Typhoon maakt de eerste festivaldag compleet. ‘Ik zie dit optreden als een cadeautje van God’, zegt hij. ‘Alles is gezegend’, zingt hij vol blijdschap. Voorberg: ‘En dit dan nog het hele weekeinde!’ <

Bron: Nederlands Dagblad
Beeld: Dick Vos

YOU MIGHT ALSO LIKE