Mijn favoriete nummer is Ain’t No Mountain High Enough van Marvin Gaye en Tammi Terrell. Geregeld zet ik het hard aan en dans ik door de kamer, helaas zelden in het goede ritme. Dat gevoel voor ritme heb ik niet van mijn Curaçaose moeder meegekregen.
Haar levenslust wel, denk ik, want ik wil veel uit het leven halen. Reizen, nieuwe plekken ontdekken, mensen ontmoeten, naar mijn werk gaan, boeken schrijven. Het allergelukkigst word ik als ik iets mag maken.
Het liefst zeg ik overal ja op, al denkt mijn lichaam daar soms anders over. Mijn hele leven ben ik al chronisch ziek. Astma, eczeem en allergieën houden me weleens tegen, maar ik geef me er niet zomaar aan over. Soms ga ik daardoor te lang door, en dat is geen aanrader.
Wat me draagt, is het geloof. Het loopt als een rode draad door mijn leven. Ik groeide op in de katholieke kerk, waar ik uit volle borst de liedjes van Huub Oosterhuis zong. Later is zijn poëzie veel voor mij gaan betekenen.
Op Instagram schrijf ik dat ik zonneschijn adem. Wie mij ontmoet, merkt dat waarschijnlijk aan mijn opgewektheid, mijn humor en de manier waarop ik verbinding zoek met anderen. Ik lach graag en veel. Dat lachen draagt me door de moeite heen, ook op dagen dat de pijn er gewoon is.
Die zonneschijn zit vaak in kleine dingen, en eigenlijk zijn juist die kleine momenten de grote. Een goed gesprek, onverwacht bezoek, een kaartje van iemand die aan me denkt. Planten water geven, wat rommelen in huis met Motown of reggae op de achtergrond.
Omdat mensen mij dierbaar zijn, kan onrecht me kwaad maken. Dat heb ik van mijn Amsterdamse vader, die ook opkomt voor wie tekort wordt gedaan. Het doet me pijn te zien hoe mensen worden buitengesloten of niet voor vol worden aangezien. Ieder mens doet ertoe, en dat drijft me ook in mijn werk. Ik wil weten wie iemand is, wat iemand heeft meegemaakt en wat er schuilgaat achter die eerste indruk.
Zelf zat ik ook eens aan de andere kant van de tafel. In een interview legde een journalist mij een zin voor uit mijn boek De weg naar het licht, over hoe pijn en dankbaarheid tegelijkertijd naast elkaar kunnen bestaan. Mijn antwoord geldt nog steeds.
‘Te midden van pijn kan ik ook dankbaar zijn voor wat er wel is. Dankbaar voor goede gesprekken en ontmoetingen, voor de mooie kleine dingen om mij heen. Laatst kwam in de kerk een jong meisje naar me toe met een zelfgemaakt kaartje. Zo’n onverwacht stukje licht is zo waardevol, dat doet me heel goed. Ik ben een dankbaar mens.’
