Een van mijn favoriete nummers is Ain’t No Mountain High Enough van Marvin Gaye en Tammi Terrell. Ik zet het geregeld hard aan in huis en dans op de klanken. Helaas niet in het goede ritme. Dat gevoel voor ritme heb ik niet van mijn Curaçaose moeder meegekregen.

Ik wil veel uit het leven halen. Reizen, nieuwe plekken ontdekken, mensen ontmoeten, naar mijn werk gaan, boeken schrijven, iets creëeren. Van iets maken word ik het allergelukkigst.

Het liefst zeg ik overal ja op. Mijn lichaam denkt daar soms anders over. Ik ben al sinds mijn hele leven chronisch ziek: astma, eczeem en allergiën. Dat houdt me weleens tegen, maar ik geef me er niet zomaar aan over. Soms ga ik te lang door. Geen aanrader.

Het christelijke geloof loopt als een rode draad door mijn leven. Ik groeide op in de katholieke kerk, waar ik naast mijn moeder liedjes van Huub Oosterhuis uit volle borst zong. Later is zijn poëzie veel voor mij gaan betekenen.

Op Instagram schrijf ik dat ik zonneschijn adem. Als je mij ontmoet, merk je dat aan mijn opgewekte karakter, humor en verbindende houding naar anderen. Ik lach graag en veel. Niet om de pijn van het leven weg te lachen, maar wel om me door de moeite heen te dragen.

Ik heb jarenlang gebeden om genezing. Ik wil zo graag leven zonder de beperkingen die mijn gezondheid met zich meebrengt. Of die genezing er ooit komt, betwijfel ik. Mijn leven is op sommige punten anders gelopen dan ik had gehoopt. Toch blijf ik een hoopvol mens. Ik geniet van de zon op mijn gezicht en blijf omhoog kijken.

Eigenlijk zijn die kleine momenten de grote. Een goed gesprek, onverwacht bezoek, een kaartje van iemand die aan me denkt. Planten water geven, wat rommelen in huis, Motown of reggae luisteren.

Onrecht kan me kwaad maken. Ik vind het moeilijk te zien hoe mensen worden buitengesloten of niet voor vol worden aangezien. Ik vind dat ieder mens ertoe doet. Dat drijft mij ook in mijn werk: ik wil weten wie iemand is, wat iemand heeft meegemaakt en wat er achter een eerste indruk schuilgaat.

In een interview legde een ND-journalist mij een passage uit mijn boek De weg naar het licht voor:

Pijn en dankbaarheid kunnen tegelijkertijd naast elkaar bestaan.

‘Te midden van pijn kan ik ook dankbaar zijn voor wat er wel is. Dankbaar voor goede gesprekken en ontmoetingen, voor de mooie kleine dingen om mij heen. Laatst in de kerk kwam een jong meisje naar me toe met een zelfgemaakt kaartje – onverwacht een stukje licht. Dat is zo waardevol, dat doet me heel goed. Ik ben een dankbaar mens.’